และแล้วก้อได้อัปสเปสซะที .. เหลืออีกม่ายถึงเดือนแล้วอะนะที่จาได้อยู่กะเพื่อนๆที่มหาลัย  เดือนหน้าก้อจาได้ไปฝึกงานละ เพื่อนในก๊วนก้อจาต้องแยกกันละอ่ะ ดีนะที่ยังได้ไปฝึกงานกะ นู๋กานอ่ะ  บุ้งกะโอ ก้อยังอยู่ที่มอเหมือนเดิม  แต่คนที่จะต้องจากกันไกลที่สุดก้อจาคงเปนเน็ตตี้อ่ะ  ที่ต้องไปไกลสุดลูกหูลูกตาเลย คงคิดถึงแกน่าดูเลยว่ะ  ใจหายเลยทำไมเวลามานช่างแสนสั้น ผ่านไปไวจิงๆๆ ยังเหมือนกับว่าพวกเราพึ่งจารุ้จักกันมาไม่กี่ปีเองอ่ะ  ภาพตอนปีหนึ่งมานยังเหมือนกับว่าพึ่งจาผ่านมาไม่นานเลย  นึกละก้อขำ  555++ ยังจำวันแรกที่เข้ามาอยุ่ที่นี่ได้อยุ่เลย ที่วันแรกก้อไปลุยฝนกะ บุ้ง กะกานกะป้าจ๋อม ละก้ออา  บุ้งอีกคน  ต่อจากนี้คงต้องไปฝึกงานต้องโตเป็นผู้ใหญ่ละสิ  เห้อ!!!!!!!!!!  จาทำได้มั้ยเนี่ย รู้สึกว่าทุกวันนี้ตัวเองจาทำตัวปัญญาอ่อนขึ้นทุกวัน  กะว่าสิ้นเดือนนี้จาเลิกนิสัยแย่ๆแบบนี้ละ ถึงเวลาที่ต้องเอาจิงเอาจังกะชีวิตซะที ปล่อยละเลยมานานละ  ถึงเวลาเข้มแข็งละ ตื่นจากความฝันสู่โลกความจริง  ตอนนี้ก้อทุกอย่างก้อโอเคละ กะจิตกะใจก้ออยู่กะเนื้อกะตัวละ  เลิกฝันบ้าบอล่ะ ปล่อยเค้าไปตามทางที่เค้าอยากจาเดินดีกว่า ตอนนี้เอาอนาคตตัวเองให้รอดปลอดภัยก่อน  เรื่องพวกนั้นเอาไว้ทีหลังละกัน  เบื่อ เซง ปวดหมอง ปวดใจมานาน และใช้เวลากะมานมานานละ  เสียเวลาเปล่าๆปลี้ๆ  ไร้สาระมามากพอ  ........  ตื่นและลุก ขึ้นมาต่อสุ้กะโลกความเป็นจริงซะที นะนกน้อย.....สู้ๆๆๆ....